XML English Abstract Print


دانشگاه محقق اردبیلی
چکیده:   (46 مشاهده)
در بین تنش­های مختلف محیطی، خشکی تاثیر منفی بالایی بر روی میزان تولید محصولات دارد. به منظور بررسی تحمل خشکی در ژنوتیپ­های گندم دیم، آزمایشی با 36 ژنوتیپ گندم نان در دو شرایط دیم (تنش خشکی) و آبیاری تکمیلی در قالب طرح بلوک­های کامل تصادفی با سه تکرار در سال­ زراعی 96-1395 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی مغان مورد بررسی قرار گرفت. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که تفاوت معنی­داری بین ژنوتیپ­ها از نظر عملکرد دانه در هر دو شرایط دیم و آبیاری تکمیلی وجود داشت. تجزیه واریانس مرکب نشان داد که آبیاری تکمیلی باعث افزایش معنی­دار عملکرد دانه گردید. در شرایط آبیاری تکمیلی ژنوتیپ­های شماره 22، 34 و 21 به ترتیب با میانگین 143/3، 089/3 و 921/2 تن در هکتار بالاترین عملکرد دانه را به خود اختصاص دادند. تحت شرایط دیم بیشترین عملکرد دانه به میزان 647/2، 610/2 و 558/2 تن در هکتار به ترتیب مربوط به ژنوتیپ­های شماره 20، 22 و 27 بود. برای شناسائی ژنوتیپ­های متحمل به خشکی، از شاخص­های تحمل ( TOL )، حساسیت به تنش (SSI)، میانگین بهره­وری (MPمیانگین هندسی بهره­وری ( GMP )، شاخص تحمل به تنش ( STI ) و شاخص پایداری عملکرد (YSI) استفاده شد. شاخص­های MP، GMP  و STI همبستگی بالایی با عملکرد تحت شرایط تنش و بدون تنش داشتند و به عنوان شاخص­های مناسب برای گزینش ژنوتیپ­های پرمحصول در هر دو شرایط محیطی معرفی شدند. بر اساس تجزیه به مؤلفه­های اصلی و نمودار سه بعدی، ژنوتیپ­های شماره 22، 34، 33 و 15 به عنوان ژنوتیپ­های مقاوم و ژنوتیپ­های شماره 7، 17، 14 و 1 به عنوان حساس به تنش خشکی شناخته شدند. تجزیه خوشه­ای به روش Ward’s بر پایه شاخص­های تحمل به خشکی و عملکرد دانه در هر دو شرایط محیطی ژنوتیپ­های مورد بررسی را در چهار گروه قرار داد که با نتایج تجزیه به مؤلفه­های اصلی مطابقت داشت.
 
     

ارسال نظر درباره این مقاله : نام کاربری یا پست الکترونیک شما:
CAPTCHA code

ارسال پیام به نویسنده مسئول


کلیه حقوق این وب سایت متعلق به پژوهشنامه اصلاح گیاهان زراعی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2019 All Rights Reserved | Journal of Crop Breeding

Designed & Developed by : Yektaweb