دوره 10، شماره 28 - ( زمستان97 1397 )                   جلد 10 شماره 28 صفحات 50-63 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


دانشگاه محقق اردبیلی
چکیده:   (198 مشاهده)
به ­منظور بررسی پایداری عملکرد غده، 15 ژنوتیپ سیب­ زمینی با استفاده از روش ­های ناپارامتری در سه ایستگاه تحقیقاتی، طی دو سال و در قالب طرح بلوک­ های کامل تصادفی با سه تکرار مورد مطالعه قرار گرفتند. بر اساس نتایج تجزیه واریانس مرکب، اثرات ژنوتیپ، محیط و اثر متقابل ژنوتیپ×محیط معنی ­دار شد. نتایج تجزیه به مؤلفه ­های اصلی نشان داد که دو مؤلفه اصلی اول 7/86 درصد واریانس متغیرهای اولیه را توجیه می­ کنند. بای­پلات مؤلفه اصلی اول (PC1) در مقابل مؤلفه اصلی دوم (PC2)، آماره ­های پایداری ناپارامتری مورد مطالعه در چهار گروه طبقه‌بندی کرد. تجزیه کلاستر میانگین عملکرد غده و آماره ­های ناپارامتری، ژنوتیپ‌های سیب‌زمینی مورد مطالعه را در دو گروه اصلی داد. بر اساس میانگین رتبه همه آماره­ های ناپارامتری مورد مطالعه، ژنوتیپ­ های G1، G15، G5، G6،  G12و G13 با داشتن کمترین میانگین رتبه، پایدارترین و ژنوتیپ­ های G9، G11، G14، G3 و G7 با داشتن بیشترین میانگین رتبه، ناپایدارترین ژنوتیپ­ ها بودند. با توجه به اینکه معیارهای پایداری Ysi، R، TOP و LOW با میانگین عملکرد (MY) و مفهوم دینامیک پایداری رابطه داشتند، بنابراین این روش ­ها برای گزینش ژنوتیپ­ های پایدار با عملکرد بالا در سیب­ زمینی مناسب هستند. بر اساس این پارامترها ژنوتیپ ­های G5 با عملکرد غده 57/45 تن در هکتار و G1 با عملکرد غده 99/39 تن در هکتار به ­عنوان ژنوتیپ‌های پایدار با عملکرد بالا شناسایی شدند. 
متن کامل [PDF 3259 kb]   (34 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: اصلاح نباتات، بیومتری